Skit (Kazanie - Sztuka)

Sztuka. To się chyba kręci, co?

Coś, co jest niedostępne, nieosiągalne, niezrozumiałe i jednocześnie dostępne, osiągalne i zrozumiałe.

Sztuką to jest być szczęśliwym w XXI wieku, a nie to pierdolone gówno, którego słuchają małolaci.

Albo ci artyści wielcy, pierdoleni, zasrani, kurwa, co nawet rymować nie potrafią. Kocopoły jakieś, a nie sztuka, kurwa.

A może sztuką pogodzić serce z głową? Ale niby po co to komu?

Fajnie by było zakochać się na wiosnę albo stanąć pod balkonem nad ranem i zaśpiewać piosenkę tej pierdolonej-- a zresztą już nawet czuję się lepiej. Nie myślę o niej.

Jakby tak pójść do normalnej pracy, wyprowadzić się gdzieś daleko i poznać tam żonę.

Zacząć takie wiecie, normalne, dojrzałe życie. Ale niby po co to komu?

Przecież ja żyję dla tej sztuki pierdolonej i tych jebanych albumów muzycznych.

Może sztuką jest zachować równowagę w świecie pełnym niejasności? A może by sprawdzić, co u niej? Hm.

Wyślę jej notatkę blikiem z miłą wiadomością. To na pewno się ucieszy.

W końcu nadal wyświetla moje relacje.

To na pewno dlatego, że o mnie myśli i chce w końcu odpisać, ale jej głupio.

To nie tak, że się boi wyjść z domu, bo natrętnie do niej piszę. Kurwa, brzmię jak jakiś tako Hemingway albo inny kapitalista jebany.

Tylko że ja nie mam z tego pieniędzy.

Jeszcze, kurwa, snu się brakuje dodać tylko. Pokój pański niech zawsze będzie z wami.

Chciałbym być dojrzały.